Butterfly

Witam wszystkich po dość długiej przerwie, za którą oczywiście przepraszam. Napisanie tego opowiadania pochłonęło dużo czasu, nie było to wcale łatwe zadanie, ale w końcu się udało, bo uparta autorka dopięła swego :) Mam nadzieję, że dość dobrze udało mi się pokazać skomplikowaną relację między obojgiem muzyków oraz to, co czuł Hiro, bo to on jest tutaj najważniejszy. Czekam na (niekoniecznie obszerne!) komentarze, bo tym razem naprawdę zżera mnie ciekawość, jak się wam moje wypociny podobają. Zapraszam do czytania!

 *****

        To miał być jeden z dwóch koncertów, ostatnich już w tegorocznej trasie Acid Black Cherry. Wszyscy muzycy znajdowali się już w gmachu Nippon Budokan, olbrzymiej hali koncertowej, która tego wieczora miała pomieścić ponad czternaście tysięcy ludzi. To właśnie ze względu na tak duże zainteresowanie koncertem ABC, imprezę rozłożono na dwa dni, tak by każdy fan miał szansę oglądać swojego idola na żywo.

     Tak duża frekwencja cieszyła Hiro, który dzięki temu przypominał sobie czasy, kiedy to La'cryma Christi, jego pierwszy zespół, był u szczytu sławy. Na ich występy również przychodziły tysiące ludzi, cieszyło go tworzenie muzyki wraz z przyjaciółmi, jednak teraz odczuwał znacznie większą satysfakcję, mogąc grać u boku osoby, którą nosił w sercu.

        Nikt nie miał pojęcia o tym, jakie uczucia żywi w stosunku do Yasu. Znał go bardzo dobrze, poznali się na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy obaj zaczynali w branży muzycznej, a to dzięki przyjaźni wokalisty z Shuse, który był basistą w zespole Hiro. Wówczas traktował go raczej jako dobrego znajomego, fascynacja pojawiła się dopiero wówczas, gdy Yasu zaproponował mu współpracę przy jego solowym projekcie.

      Od tamtej pory minęły dwa lata. Jego uczucie rozwijało się powoli, stopniowo, ostatnio dając o sobie boleśnie znać; wokalista w trasie tej trasy koncertowej wydawał się być zmartwiony, wręcz przygaszony. Oczywiście żartował z resztą muzyków i podczas występów dawał z siebie wszystko. jednak uwadze Hiro nie umknął fakt, że Yasu poszukiwał coraz to nowych miejsc, gdzie mógłby pobyć sam. Niepokoiło to gitarzystę, który coraz częściej przyłapywał blondyna siedzącego samotnie na widowni.

        Tak było im tym razem. Jakiś czas po zakończonej próbie, ostatniej już tego dnia, wyszedł z powrotem na scenę, pod pretekstem zniwelowania stresu, którego w zasadzie nie odczuwał; granie dla hali pełnej publiki było przyjemnością. Odrzucił z twarzy długie kosmyki włosów i rozejrzał się uważnie po setkach wolnych miejsc na płycie, aż w końcu dostrzegł Yasu.

      Tak jak się spodziewał, wokalista siedział gdzieś na szarym końcu ze zwieszoną głową, wyraźnie się czymś zamartwiając. Hiro już dawno chciał go zapytać co się dzieje, co go trapi, jednak nie umiał się zdobyć na odwagę. Teraz jednak, kiedy czekały ich jeszcze tylko dwa wspólne koncerty, po których ich drogi rozejdą się na kilka tygodni, postanowił, że zaryzykuje.

       - Można? - zapytał cicho, kiedy był już dostatecznie blisko. Yasu podniósł głowę i zerknął na gitarzystę, sprawiając wrażenie nieprzytomnego. Kiwnął i wyprostował się na krześle. Hiro wyraźnie czuł, że nie blondyn nie ma ochoty na niczyje towarzystwo, jednak mimo wszystko usiadł obok. - Stres przed występem? -

       - Coś w tym stylu - mruknął Yasu i uśmiechnął się krzywo, przecierając rękawem bluzy zmęczone oczy. - Przydałaby mi się teraz kilka godzin snu, ale reżyser by mnie chyba zamordował, w końcu zaraz mają nam robić fryzury i makijaż... - mówił cicho, najwyraźniej czując się w obowiązku jakoś wytłumaczyć to swoje samotne siedzenie na widowni. Gitarzysta wiedział, że to nieprawda i gdzie indziej leży przyczyna.

     - Wczoraj mieliśmy wolne i przespałeś cały dzień. A w każdym razie tak mi się wydaje, bo nikt cię nigdzie nie widział. Powiesz mi, co tak naprawdę się dzieje? - zapytał, patrząc mu przy tym prosto w oczy. Jego serce biło mocniej, a on sam bał się, że w jakiś sposób zdradzi się ze swoim uczuciem, choć tak bardzo się pilnował. Yasu natychmiast uciekł wzrokiem, w odpowiedzi milcząc przez kilka długich minut. Gitarzysta cierpliwie czekał, aż usłyszał głośne westchnięcie.

     - To skomplikowane. I hala koncertowa nie jest chyba najlepszym miejscem, by o tym rozmawiać - odparł w końcu Yasu, nie podnosząc wzroku na Hiro.

       - To może porozmawiamy o tym gdzieś indziej, po występie? Myślę, że jak to z siebie wyrzucisz, to od razu lepiej się poczujesz - dodał ostrożnie gitarzysta, starając się nie naciskać na wokalistę. Ten pokiwał głową, widocznie chcąc się już pozbyć gitarzysty. Widząc jego niechęć, Hiro podniósł się z miejsca i poklepał Yasu po ramieniu, po chwili odchodząc w stronę wyjścia dla obsługi.

      Koncert minął mu niezwykle szybko, jak zwykle zresztą. Tamte ponad dwie godziny spędzone na scenie, razem z resztą muzyków oraz fanami wydawały mu się teraz jedynie odległym, ekscytującym wspomnieniem. Był już w swoim hotelowym pokoju, po relaksującej kąpieli w wannie. W szarych spodniach od dresu i ulubionej koszulce, siedział na łóżku z papierosem w ustach, bawiąc się rozpuszczonymi kosmykami włosów. Wciąż rozpamiętywał ich dzisiejszy występ, który był teraz bardziej przebłyskiem, widział jedynie poszczególne kadry, jak klatki filmowe: podniesienie olbrzymiej kurtyny, tłum, uśmiechnięty Yasu.

       Zwłaszcza ten ostatni widok utkwił mu w pamięci. Tak długo, jak wokalista przebywał na scenie, tak był nieustannie rozpromieniony. I był to szczery uśmiech, którego próżno było szukać na jego twarzy tamtego popołudnia. Hiro miał wrażenie, że te występy to były jedyne prawdziwie szczęśliwe chwile w życiu Yasu podczas ostatnich kilkunastu tygodni. I nie tylko on zauważył tę dziwną zależność w jego zachowaniu; Shuse również był zaniepokojony, jednak wciąż powtarzał gitarzyście, żeby dał sobie z nim spokój.

       Hiro uznał jednak za swój obowiązek wyciągnięcie jak najwięcej informacji od wokalisty, dlatego teraz z niecierpliwością na niego czekał. Tuż po zakończonym występie powiedział mu, by przyszedł do jego pokoju, wówczas nikt im nie będzie przeszkadzał. Nie był pewien, czy Yasu skorzysta z zaproszenia. Nie wyglądał najlepiej, gdy przyjechali do hotelu.

       Nareszcie rozległo się ciche pukanie do drzwi. Było już stosunkowo późno i Hiro nie sądził, by był to ktoś z obsługi, więc musiał to być właśnie wokalista. Uchylił drzwi i przywitał go ciepłym uśmiechem, którego Yasu jednak nie odwzajemnił. Również miał na sobie jakieś niezbyt wyjściowe, choć z pewnością wygodnie ubrania, a na twarzy wypisane zmęczenie.

      Więc wciąż masz ochotę wysłuchać mojego zrzędzenia? - mruknął cicho, kiedy Hiro przepuścił go w drzwiach. Od razu podszedł do łóżka, na którego brzegu usiadł, twarzą do okna. Tamtej nocy letnie niebo było niemal bezchmurne, dzięki czemu księżyc świecił jasno na grafitowym tle. Gitarzysta podszedł cicho do Yasu i usiadł tuż obok, automatycznie sięgając po popielniczkę.

      - Nie będzie ci przeszkadzał ten dym? - zapytał. Blondyn pokręcił głową i znów westchnął. Hiro wetknął kolejnego papierosa między wargi, chcąc czymś zająć ręce. Miał ogromną ochotę go teraz objąć, jakoś go pocieszyć. Zawsze był gotów go wysłuchać, z czego już nie raz korzystał Yasu, w czasie tras przychodząc do niego w nocy i zwierzając mu się z przeróżnych rzeczy. Nie był to więc pierwszy raz, kiedy mieli przed sobą kilka godzin do przegadania, choć tej nocy Yasu był stanowczo mniej rozmowny, niż zazwyczaj. - Więc? -

      - Jestem taki przybity od rana, bo... On mi obiecał, że na pewno pojawi się na którymś z koncertów, Hyde - wymamrotał, przecierając śpiącą twarz dłonią i siadając wygodniej na łóżku, po turecku. - Z każdym koncertem miałem nadzieję, że może to właśnie ten, może to tego wieczoru się z nim zobaczę. Bo nie sądzę, by widział któryś z występów Acid Black Cherry, nie informując mnie o tym, że jest tak blisko. Ale ostatnio zacząłem szczerze w to wątpić, że dotrzyma obietnicy -

      Hiro zaciągnął się mocno i bardzo powoli wypuścił dym z płuc, starając się zachować stoicki spokój. Więc chodziło o Hyde, jego jedyną miłość. Zawsze unikał tematu tego mężczyzny na ognia, bo wiedział, że Yasu jest ślepo zapatrzony w jego osobę, że jest w nim beznadziejnie zakochany i z pewnością nie wyobraża sobie siebie u boku kogoś innego. A już z pewnością nie rozważał tego, czy ktoś inny może być zapatrzony w niego równie mocno.

       Nie darzył Hyde sympatią, właśnie ze względu na to, jakie uczucie żywił do niego Yasu. Traktował go jako rywala, choć nie mógł tego otwarcie okazywać, bo co pomyśleliby inni muzycy? Tym bardziej nie mógł pokazać wokaliście, jak bardzo gardzi Hyde, to zapewne oznaczałoby koniec ich przyjaźni, o którą Hiro tak długo zabiegał.

       - Został już tylko jeden koncert i ja wiem, że on się na nim nie pojawi. W tym dniu również występuje, razem z VAMPS. Ale ja wciąż czekam na jakiś cud, mam jeszcze taką iskierkę nadziei, że on mimo wszystko powie chrzanić to, mój facet czeka i wpadnie tutaj, by mnie wspierać. To głupie prawda? - Yasu podniósł głowę i zerknął na niego. Hiro nic nie odpowiedział, odwzajemnił jedynie spojrzenie, czekając, aż wokalista kontynuuje. - Jestem już naprawdę zmęczony tą trasą i wolałbym, by ten finałowy koncert odbył się jutro. Wtedy z pewnością miałby czas by przyjść - mruknął jakby do siebie, znów zwieszając głowę.

       Skoro czeka nas jeszcze tylko jeden koncert, to może do niego zadzwonisz i zwyczajnie umówicie się na ten weekend? - Hiro właściwie sam nie wierzył w to, że to pytanie wyszło z jego ust. To zdrowy rozsądek kazał mu jakoś podnieść Yasu na duchu, choć serce starało się wyrwać z piersi i ukazać jego prawdziwe intencje.

     Doskonale zdawał sobie sprawę z beznadziei swojego położenia. Nie umiał się oprzeć Yasu, który swoim urokiem zdołał sobie go owinąć wokół palca, z pewnością nie mając o tym bladego pojęcia. Wiedział, że z tej sytuacji nie ma wyjścia, że jedynie co może zrobić, to zbliżyć się możliwie jak najbardziej do Yasu, nie mogąc go jednak dotknąć. To tak, jakby motyl oglądał piękną, kwitnącą różę przez szybę. Widzi, jak zmysłowo kołysze się na wietrze; słyszy, jak szeleści przy najmniejszym powiewie, niemalże czuje jej słodki zapach, ale nic poza tym.

       Motyl złapany w pułapkę miłości.

      - Chciałbym się z nim skontaktować, ale ostatnio to niemożliwe - mruknął w końcu Yasu, ze smutkiem w głosie. Położył się nagle na plecach i zamknął oczy, a Hiro zaczął się zastanawiać, czy wokalista nie zaczął przypadkiem zasypiać. - Nie odpowiada na moje telefony i wiadomości. To trwa już bardzo długo. Zaczęło się w czasie jego trasy po świecie, na początku tego roku. A potem ta informacja, że ktoś widział go w Nowym Jorku z żoną i z synkiem - wyszeptał. W pokoju na kilka długich minut zaległa cisza, którą przerwał Yasu, znów kontynuując swój monolog. - Chciałbym, żeby dał mi dowód na to, że jestem dla niego ważny i że to jego "kocham cię" to nie są puste słowa. Ciężko jest mi to wierzyć, kiedy wciąż widuje się go z tą kobietą. A tyle razy zapewniał mnie, że to małżeństwo to fikcja! Nie rozumiem, dlaczego mnie okłamuje i powtarza, że to mnie pragnie. Czasami... Czasami chciałbym, by ktoś mnie zrozumiał, jak to boli, być "tym trzecim". To chyba najgorsze uczucie na świecie. Gorsze od samotności, bo wówczas ci na nikim nie zależy, nie tęsknisz, nie masz jakichś złudnych nadziei, które tak łatwo rozwiać. I tak łatwo jest wtedy zranić -

       Hiro wypuścił z pomiędzy warg gęsty kłąb dymu, wpatrując się pustym wzrokiem w okno, czego Yasu oczywiście nie mógł widzieć, kiedy leżał na łóżku z zamkniętymi oczami. Doskonale wiedział, jak to boli, jak czuje się teraz Yasu, co chciałby wykrzyczeć Hyde prosto w twarz. Tak jak wokalista, sam chciałby być w końcu dostrzeżony, chciałby się poczuć ważny, kochany. Pragnął mieć ukochaną osobę na wyłączność.

      - Wiem, Yasu... - powiedział cicho. Zgasił papierosa i położył się obok niego, zakładając ręce za głowę. To zdecydowanie było najgorsze uczucie, niemożność powiedzenia ukochanej osobie o uczuciach, jakie się w stosunku do niej żywi, nawet jeżeli leżała tuż obok niego, nawet jeśli czuł jej ciepło. Znów czuł się jak motyl spoglądający na różę. Była teraz bliżej, niż kiedykolwiek, bez grubej, zimnej szyby. Ale wciąż nie mógł dotknąć jej płatków, nie mógł ich posmakować, nie mógł upajać się ich aromatem. Jeśli by to zrobił, róża prawdopodobnie zwinęłaby wszystkie pąki i motyl nie mógłby jej dłużej oglądać. Nie widziałaby już jej pięknego, delikatnego wnętrza, z którego czerpał życiodajne siły.

      Przyglądał się Yasu w ciszy, wsłuchując się w jego spokojny, głęboki oddech. Wodził wzrokiem po jego zamkniętych powiekach, długich rzęsach, gładkich policzkach, wyraźnie zarysowanych wargach. Był niemal pewien, że wokalista naprawdę usnął, więc bez zastanowienia pochylił się nad nim, nie mając jednak odwagi, by go dotknąć. Wyglądał teraz na wolnego od wszelkich trosk, jakby z jego serca rzeczywiście spał ogromny ciężar.

      Nagle otworzył lekko oczy, a Hiro odsunął się od blondyna jak oparzony. Chciał wstać z łóżka, zająć się czymś innym, nie chcąc dać po sobie poznać, że właśnie był bliski pocałowania go; dlatego więc był szczerze zaskoczony, kiedy Yasu sięgnął po jego dłoń. Gitarzysta spojrzał najpierw na jego szczupłe palce, a potem z powrotem na twarz. W jego spojrzeniu było coś, czego nigdy wcześniej nie dostrzegł; tęczówki wokalisty błyszczały nienaturalnie, nie tak, jakby przed chwilą płakał, ale jakby był szczęśliwy. Blondyn usiadł na łóżku i pochylił się w stronę Hiro, który wstrzymał oddech. Widać było, że Yasu chce coś powiedzieć, ale coś go przed tym zatrzymuje.

      - Pójdę już do siebie - wymamrotał i zwiesił głowę, jakby był speszony. Po cichu wstał i opuścił pokój gitarzysty, który wciąż siedział nieruchomo z mocno bijącym sercem. To zachowanie ze strony Yasu było dla niego całkiem nowe i nie był pewien, co powinien o tym myśleć. Tej nocy długo przewracał się z boku na bok, nie mogąc zasnąć i bijąc się z myślami.

       Nazajutrz czekała ich długo wyczekiwana przerwa od od występów. Muzycy mieli cały dzień dla siebie, który spędzili włócząc się po okolicy, aż wylądowali wieczorem w jednej z knajp nieopodal hotelu, w którym tymczasowo mieszkali. Wszyscy żartowali i jedli, a alkohol lał się strumieniami.

        Hiro stał na balkonie, na piętrze knajpy i opierał się o barierkę, paląc w spokoju papierosa. Zamyślony, wpatrywał się przed siebie, z każdym oddechem zaciągając się mocno. Nie miał ochoty na picie, a już tym bardziej na zabawę w gronie muzyków. Kiedy więc usłyszał dźwięk rozsuwanych drzwi i kroki za sobą, westchnął cicho i niechętnie zerknął przez ramię, szczerze zaskoczony, kiedy ujrzał Yasu.

      - Dlaczego nie siedzisz razem z nami? - zapytał blondyn. Podszedł do Hiro i również oparł się o barierkę. Od wczorajszej nocy nie mieli okazji porozmawiać w cztery oczy, dlatego gitarzysta był lekko poddenerwowany.

      - Jakoś nie mam ochoty. Wolałbym wrócić już do hotelu i tam zrelaksować się przed jutrzejszym koncertem - mruknął cicho, machinalnie gasząc papierosa. Zerknął ponownie na Yasu, który przyglądał mu się z tym samym, tajemniczym błyskiem w oku, który nie pozwolił mu zasnąć. Mimowolnie poczuł, jak robi mu się gorąco, a serce chce się wyrwać z piersi, kiedy wokalista oparł się o jego ramię.

       - Może wrócimy razem? Chciałbym jeszcze z tobą porozmawiać - odparł wokalista. Hiro wypuścił powoli powietrze z płuc, starając się zachować spokój. Uśmiechnął się do Yasu i skinął głową, klepiąc go w przyjacielskim geście po plecach.

        - Nie ma sprawy - mruknął łagodnym tonem, delikatnie odsuwając się od blondyna. Wyszli razem z knajpy i spacerowym krokiem udali się w kierunku hotelu. Hiro wlepiał wzrok w chodnik, podczas gdy czuł na sobie ten wzrok Yasu, który na nowo nie dawał mu spokoju.

       - Wybacz mi, że wczoraj cię tak zanudziłem, nie miałem komu się zwierzyć... I dzisiaj też chcę cię trochę pomęczyć, mogę? - zapytał blondyn kiedy weszli do pokoju gitarzysty. Bez skrępowania podszedł do łóżka i usiadł na nim w tym samym miejscu, co poprzedniej nocy. W międzyczasie Hiro wyciągnął z barku dwie puszki z dietetycznym piwem, jedną podając Yasu.

        - O każdej porze dnia i nocy - odparł brunet, wciąż z przyklejonym uśmiechem na twarzy, choć czuł się nieswojo, kiedy wokalista siedział tak blisko niego, poza tym wciąż pamiętał ciepło jego ciała, kiedy ten opierał się o jego ramię. Otworzył swoją puszkę i upił z niej kilka sporych łyków, rozsiadając się wygodniej na łóżku.

       - Dzisiaj również się nie odezwał, chociaż dzwoniłem do niego kilkanaście razy... Pomyślałem, że może będzie chciał się spotkać, skoro również miał wolne, ale widać się myliłem - mruknął Yasu, nie odwzajemniając uśmiechu Hiro. Ściskał w dłoniach puszkę nie otwierając jej jednak. No tak, Gitarzysta zapomniał, że blondyn nie przepada za alkoholem, nawet tym łagodnym. - Mam wrażenie, że się mu znudziłem. I szczerze, to czuję się w jakiś sposób spokojniejszy, gdy słyszę te plotki, że widuje się z Megumi, niż gdybym miał odchodzić od zmysłów zastanawiając się, czy spotyka się z innym mężczyzną. Ale to oczywiście nie sprawa, że czuję się mniej samotny - dodał po chwili. Położył puszkę na podłodze, a chwilę później Hiro poczuł na sobie jego wzrok.

      - Jestem pewien, że co noc o tobie myśli i jest zwyczajnie zbyt zapracowany, by móc się z tobą zobaczyć - mruknął Hiro, momentalnie pochmurniejąc. Nie chciał o nim rozmawiać, ale wyglądało na to, że nie ma innego wyboru. Oczywiście nie był w stanie się przyznać do tego, że to on co wieczór zasypia, rozmyślając jakby to było, gdyby w końcu zdecydował się wyznać Yasu miłość.

        - Chyba nie powinienem sobie już robić nadziei, skoro od pół roku nie znalazł dla mnie wolnej chwili. Dopiero dzisiaj uzmysłowiłem sobie, jaka to kupa czasu, jak długo mnie ignorował. To sprawia, że czuję się jeszcze gorzej - odparł wokalista, z każdym słowem ściszając swój głos.

       - Może mógłbym ci jakoś pomóc, polepszyć twoje samopoczucie? - zapytał Hiro, równie cicho. W końcu zerknął na niego znad puszki, czując jak przez jego ciało przebiega seria dreszczy. Yasu siedział znacznie bliżej niego, niż sądził. Jego oczy wciąż błyszczały, teraz jednak migotały w nich radosne iskierki.

            - Jeśli zostanie to między nami... - wymamrotał, przysuwając się do gitarzysty nieznacznie. Stykali się udami, a Hiro robiło się coraz goręcej, w miarę jak atmosfera w pokoju gęstniała. Yasu był teraz blisko, stanowczo za blisko. Widział wyraźnie jego czekoladowe źrenice, mógł z łatwością policzyć rzęsy. - Obiecasz? - wyszeptał wokalista.

          Brunet siedział jak sparaliżowany, spoglądając mu prosto w oczy. Nie sądził, że jego marzenie spełni się ot tak, bez uprzedniego zrobienia z siebie błazna i plątania w swoich wyznaniach. Okazja była w zasadzie idealna: byli sami w pokoju, wszyscy muzycy oraz obsługa byli poza hotelem, bawiąc się w najlepsze, więc nie było mowy o tym, by ktokolwiek ich nakrył. Poza tym, Yasu potrzebował pocieszenia, chwili zapomnienia w czyichś ramionach, nie chcąc być jednocześnie potraktowanym przedmiotowo. Do kogo innego miał się więc zwrócić, jak nie do przyjaciela?

         - Obiecuję - odparł cicho Hiro, czując jak jego serce bije niebezpiecznie szybko. Kątem oka, jakby przez mgłę, dostrzegł jak Yasu przymyka powieki. Pocałunek, jakim go obdarzył był delikatny, jak muśnięcie płatkiem róży. Blondyn nie odsunął się jednak, najwyraźniej czekając, aż Hiro go od siebie odepchnie i uprzytomni mu, że przecież tęskni za Hyde. Jednocześnie gitarzysta wyraźnie wyczuwał, że potrzeba mu ciepła, że chce się znów poczuć kochany, pożądany.

         Hiro dotknął wolną dłonią jego policzka, przesuwając kciukiem po gładkiej skórze, chcąc tym samym ośmielić samego siebie. Wyglądało to zupełnie inaczej, niż w jego fantazjach, był zdecydowanie mniej pewny siebie. Yasu musnął ponownie jego wargi, w międzyczasie sięgając po puszkę z piwem, którą wciąż trzymał Hiro; odłożył ją na stolik nocny i dopiero wówczas gitarzysta dostrzegł lekki rumieniec na jego twarzy, pomimo panującego w pokoju półmroku.

     Kiedy przysunął się z powrotem blisko bruneta, ten niepewnie objął go w pasie, jakby chcąc się przekonać o tym, jak daleko Yasu pozwoli mu się posunąć. Hiro wydawało się, że blondyn uśmiechnął się na ten gest, zanim złożył na jego wargach ostrożny pocałunek. Ręce wokalisty zawędrowały na jego ramiona, ostatecznie oplótł dłońmi jego szyję i przytulił się mocno do gitarzysty. Hiro całował go powoli, czule, samemu nie wiedząc, kiedy te pieszczoty stały się namiętne i zachłanne, kiedy przyciągnął Yasu bliżej siebie.

       Wokalista siedział okrakiem na jego kolanach, reagując cichym pomrukiem na dłonie gitarzysty, które początkowo zacisnęły się na jego biodrach, aż w końcu niespokojne wsunęły się pod koszulkę Yasu. Hiro oderwał się na moment od jego warg, by móc teraz podziwiać twarz swojego kochanka. Blondyn wpatrywał się w niego z rozmarzeniem, nie kryjąc teraz swojego uśmiechu, który udzielił się również gitarzyście.

         Wodził palcami po jego plecach, eksperymentalnie zahaczając o skórę paznokciami, chcąc zobaczyć, jak na to zareaguje Yasu. Ten objął Hiro mocniej i westchnął cicho do jego ucha, trącając je przy okazji wargami. Wokalista zachowywał się tak, jakby sam długo czekał na okazję, by znaleźć się w ramionach gitarzysty. Niemal święcie przekonany o tym, że tutaj chodzi jednak o coś więcej, niż tylko pusty seks, Hiro przesunął językiem po jego szyi, którą zaczął gorąco całować, zostawiając po sobie czerwone ślady. Nie myślał o tym, że przysporzy im to później problemów i będą musieli się z tego tłumaczyć managerowi - rzeczywistość nie miała znaczenia, liczyło się tylko tu i teraz; chętne ciało wokalisty i jego przyspieszony oddech, namiętne pocałunki i coraz odważniejsze pieszczoty.

       Koszulka Yasu wylądowała na podłodze, a Hiro zaczął badać palcami jego nagi tors, chcąc poznać każdy jego centymetr. Obsypywał pocałunkami rozgrzaną skórę, zostawiając po sobie wilgotne ślady, zachęcany zadowolonymi pomrukami ze strony wokalisty. Kiedy dotarł językiem do twardego sutka, rozległ się cichy jęk, a podniecenie Hiro sięgnęło zenitu. Drażniąc go swoim oddechem, sięgnął dłonią do zapięcia jego spodni, z którym szybko się uporał. Kontynuował zabawę swoim językiem, zaczepiając paznokciami o podbrzusze Yasu oraz brzeg jego bielizny, której pragnął się jak najszybciej pozbyć.

        Blondyn odsunął się nagle od niego na kilka centymetrów, a zdziwiony Hiro zerknął prosto w te ciemne tęczówki, zanim wokalista chwycił go za podbródek i wpił się krótko w jego wargi, tym bardziej zaskakując go swoim zachowaniem. Chwilę potem Yasu zsunął się z kolan gitarzysty i ułożył wygodnie w pościeli, prężąc się w niej kociak i eksponując swoje ciało. Hiro przyglądał mu się jak zahipnotyzowany, wcześniej widząc go w takiej roli jedynie w swoich fantazjach.

      - Hiro... - wymamrotał cicho, unosząc nieco biodra, najwyraźniej po to, by ułatwić gitarzyście rozebranie go do naga. Kiedy zagryzł kusząco swoją wargę, nie musiał dłużej czekać na reakcję bruneta. Przysunął się bliżej Yasu, w międzyczasie zrzucając z siebie luźną bluzkę i w pośpiechu zaczął zsuwać z jego bioder spodnie. Spiął wszystkie mięśnie i wstrzymał oddech, kiedy wokalista przesunął zimnymi palcami po jego nagiej skórze, pragnąc przyciągnąć go bliżej siebie.

       Wciąż miał wrażenie, że to tylko jeden z wielu cudownych snów, jakie ostatnio miewał, domyślając się, że to ze względu na bliską obecność Yasu w ciągu kilku poprzednich tygodni. Pożerał wzrokiem każdy kolejny odkryty fragment jego ciała, słysząc teraz doskonale przyspieszony oddech Yasu, kiedy w końcu leżał przed nim całkiem nagi. Hiro nie umiał się nacieszyć tym widokiem, zafascynowany wodził powoli palcami po jego gładkich udach, które wokalista teraz tak chętnie rozchylał, pomrukując cicho.

     Wszystko to, co nastąpiło zaraz potem działo się tak szybko, że gitarzysta już kompletnie nie miał pojęcia, czy to wciąż rzeczywistość. W jednej chwili pieścił jego dumę palcami, wsłuchując się w te słodkie ciche jęki i westchnienia ze strony Yasu, w kolejnej czuł na sobie jego wargi i dłonie, dotykające go coraz odważniej. Wokalista sprawnie uporał się z zapięciem jego spodni, szybko pozbywając się przeszkody.

       Leżeli tuż obok siebie nadzy, a w pokoju rozległ się kolejny jęk, kiedy Hiro przesunął dłoń między jego rozchylone, drżące z podniecenia uda. Blondyn przymknął powieki i wstrzymał oddech, kiedy gitarzysta wsunął w niego głębiej palce. Yasu przesunął paznokciami po jego plecach, aż w końcu zacisnął je na ramionach bruneta, unikając teraz jego wzroku, a oddając przyjemności, kiedy Hiro kontynuował pieszczoty. Kiedy jednak w końcu na niego spojrzał, gitarzysta niemal zachłysnął się powietrzem, czując jak miękną mu nogi.

         Pragnę cię, teraz.

       Wyprostował się, patrząc z góry na swojego kochanka. Jego klatka piersiowa falowała niespokojnie, kiedy wokalista rozchylał szerzej uda i starał się zapanować nad czającym się na jego twarzy rumieńcem. Choć Yasu od dłuższego czasu nie odezwał się ani słowem, całe jego ciało krzyczało, jak bardzo pragnie Hiro. Wciąż spoglądał prosto w oczy gitarzysty, dając mu do zrozumienia, że jest gotowy na dalsze przyjemności.

        Teraz.

       Zacisnął dłonie na jego biodrach, powoli zatracając się w rozkoszy i obserwując, jak na twarzy Yasu pojawia się coś na kształt bezwzględnej uległości. Słyszał teraz jego chrapliwy oddech, tuż po cichym jęku; widział, jak blondyn zaciska palce na pościeli, targany podnieceniem; w końcu odwzajemniał to spojrzenie, w którym nie było już blasku, ani wesołych ogników. Płonął w nich pełen pożądania ogień, który podsycały powolne ruchy bioder gitarzysty.

        Pochylił się nad wokalistą, który natychmiast przyciągnął go do siebie blisko, obejmując jego ramiona. Wspierający się na łokciach Hiro przesunął ustami go policzku Yasu, aż dotarł do jego gorących warg, tak kusząco rozchylonych. Zaczął je namiętnie całować, co zaraz z entuzjazmem odwzajemnił jego kochanek, wydając z siebie teraz zduszone jęki z każdym mocniejszym pchnięciem.

      Żaden nie miał zamiaru wypuszczać drugiego ze swoich objęć. Gitarzysta czuł, jak szybko bije serce wokalisty, podczas gdy jego własne omal nie eksplodowało z nadmiaru wrażeń. Z pomiędzy jego warg wyrwał się zaskoczony jęk, kiedy Yasu przesunął swoje chłodne dłonie na jego pośladki i docisnął do niego swoje biodra. Blondyn wił się teraz pod nim z rozkoszy, w miarę jak Hiro wchodził w niego coraz szybciej. Błądził dłońmi po ciele gitarzysty, nadal nie spuszczając w niego wzroku, co zdecydowanie podniecało ich obu, tak samo jak coraz głośniejsze westchnienia wokalisty.

       - H-hiro... - wydyszał Yasu, przesuwając językiem po swoich wargach, tak jak to często robił podczas koncertów. Podparł się na łokciu, tak by móc ponownie pocałować bruneta. Hiro poczuł, jak dłoń kochanka błądzi po jego podbrzuszu, by zacisnąć się w końcu na jego własnym przyrodzeniu, które zaczął drażnić palcami. - Mmm... M-mocniej - wymamrotał tuż przy jego wargach, zanim gitarzysta złożył na nich kolejny namiętny pocałunek.

     Nie odrywając się od jego ust, przesunął dłoń na biodro Yasu i zacisnął na nim swoje palce. Jego podniecenie sięgało zenitu, podobnie jak wokalista czuł nadchodzące spełnienie, samemu teraz bezwstydnie wzdychając w rytm swoich pchnięć, choć ginęło to w znacznie donośniejszych jękach blondyna, w które Yasu co jakiś czas wplatał jego imię. Ten jeden, jedyny raz wokalista był zapatrzony tylko w niego, pragnął tylko Hiro.

      - T-tak... A-ah! - wychrypiał jego kochanek, wciąż tuż przy ustach gitarzysty, które muskał swoimi wargami. Jego spojrzenie, w dalszym ciągu elektryzujące, wydawało się teraz nieco nieobecne, kiedy Hiro wykonał kilka mocniejszych pchnięć. - Hiro... - Wzrok Yasu, którego ten wciąż nie odwracał, zaszedł mgłą. Blondyn rozchylił wargi i krzyknął cicho, a Hiro poczuł, jak zaciska się na jego męskości i jak w jego ramiona wbijają się paznokcie. Wokalista wił się teraz pod nim w ekstazie, jęcząc tuż przy jego wargach. Gitarzysta również westchnął głośno, czując zbliżający się orgazm i pożerając wzrokiem szczytującego Yasu.

    Blondyn wciąż rozchylał ulegle swoje uda, chcąc dostarczyć mu jak najwięcej przyjemności i obcałowywał jego szyję. Hiro czuł jego bijące w szalonym tempie serce oraz niespokojny oddech, dlatego objął go mocniej i wykonał kilka głębokich pchnięć, w końcu przyciągając do siebie jego biodra. Rozkosz była tak wielka, że gitarzystę na moment zamroczyło. Wtulił się w rozgrzane ciało Yasu, który obejmował go ciasno udami.

      Trwali tak kilka sekund w bezruchu, wsłuchując się w swoje oddechy. Kiedy Yasu w końcu się poruszył, pogładził go po plecach, na których zostawił wcześniej delikatne, czerwone pręgi i złożył przelotny pocałunek na jego barku. Hiro podniósł głowę, by spojrzeć na swoją różę. Zaczerwieniony wokalista spoglądał na niego rozmarzonym wzrokiem i uśmiechał się niepewnie, co zaraz odwzajemnił gitarzysta.

        Czuł się dziwnie, leżąc później tuż obok niego i obejmując jego nagie ciało. Z czasem jednak wydawało mu się to coraz bardziej naturalne, kiedy przeczesywał palcami włosy wokalisty, a ten spoglądał na niego z czułością i przytulał się mocniej do jego boku. Wyglądało na to, że tej nocy nie usną zbyt szybko, mimo to wciąż milczeli, zbyt pochłonięci leniwymi pieszczotami.

         Hiro bił się teraz z myślami. Był to chyba najlepszy moment, by powiedzieć Yasu, co do niego czuje i jednocześnie najgorszy. Musiało dojść do tego wszystkiego, by odważył się mu powiedzieć, że go kocha? Z drugiej strony, czuł bijące od jego osoby ciepło, jakiego wcześniej nie zaznał. Nie był to pusty seks, było w nim jakieś uczucie, które to sprawiło, że targały nim teraz wątpliwości. W miarę, jak zastanawiał się nad tym, jak rozpocząć rozmowę, czuł ogarniającą go senność, w czym nie pomagał mu głęboki oddech Yasu, najwyraźniej również zmęczonego.

          Teraz, albo nigdy.

          - Yasu... - zaczął cicho, ponownie zerkając na swojego kochanka. Blondyn podniósł głowę i spojrzał na gitarzystę sennym wzrokiem, w którym wciąż czaił się ten błysk. Przesunął palcem po jego wargach, zupełnie nieskrępowany tym, że jeszcze całkiem niedawno momentami wstydził się do niego przytulić. - Chciałbym ci coś powiedzieć. Ja... -

      - Cii... Wiem. Ja też cię kocham – wyszeptał Yasu, przysuwając się bliżej zszokowanego Hiro. Ucałował jego zastygłe w niemym zaskoczeniu wargi i przesunął czubkiem nosa po jego policzku. - Myślałem, że znacznie szybciej uda mi się wzbudzić w tobie zazdrość, tak żebyś sam odważył się na więcej. Ale nie mam zamiaru narzekać, mając tak cudownego faceta u swojego boku... - wymamrotał wokalista, zanim Hiro objął go stanowczo i wpił się w jego wargi, nieprzytomny ze szczęścia. Zamknął oczy, chcąc skupić się teraz na fakcie, że wokalista odwzajemnia jego uczucie.

        Kiedy uchylił powieki Yasu wtulał się w jego bok, tak jak przed kilkoma minutami. W pokoju wciąż panował półmrok, przez wpadające do niego światło księżyca. Wszystko wyglądało zupełnie zwyczajnie, zanim jeszcze powiedział mu, że go kocha. Hiro nie rozumiał, co się dzieje. Przecież jeszcze przed chwilą go całował, czuł się taki szczęśliwy, a teraz ta cała euforia gdzieś zniknęła.

     Westchnął ciężko, uświadamiając sobie, że przysnął, a tamta czuła scena była jedynie jego wyobrażeniem, spełnieniem najskrytszych marzeń. Niczego nieświadomy Yasu najwyraźniej usnął na dobre, nie reagując już na delikatne pieszczoty ze strony gitarzysty. A więc problem rozwiązał się sam. Hiro zagryzł wargi, mając ochotę wykrzyczeć się w poduszkę. Chęć wyznania mu teraz miłości była zdecydowanie głupim pomysłem, było na to zdecydowanie za wcześnie, pomimo tego, co między nimi zaszło.

            Postanowił wykorzystać te ostatnie chwile przed zaśnięciem i nie odsuwać się jeszcze od Yasu, choć był niemal pewien, że rano będzie musiał zachować pozory normalności i udawać, że nic się nie stało. W każdym razie tego się obawiał; skoro wokalista działał teraz pod wpływem emocji, to całkiem prawdopodobne jest, że nazajutrz będzie tego żałował. Hiro starał przygotować się na tę ewentualność, układał w głowie rozmaite scenariusze, mając świadomość, że cokolwiek Yasu powie rano, będzie to dla niego bolesne i trudne.

       Cały czas gładził jego nagie ciało, przeczesywał palcami włosy i wpatrywał się w jego piękną, pogrążoną w głębokim śnie twarz. Gitarzystę cieszyło to, że Yasu wyglądał na wolnego od wszelkich trosk i miał wrażenie, że blondynowi już od dawna brakowało tak spokojnego snu. Czy tak samo czuł się Hyde, kiedy trzymał go w swoich ramionach po jednej z wielu upojnych nocy? Wiele dałby za to, by być na jego miejscu.

        Mimo zmęczenia sen nie przychodził. Mijały kolejne minuty, a Hiro wciąż wpatrywał się w ukochanego, który przytulał policzek do jego ramienia. Oddychał spokojnie przez rozchylone wargi, co jakiś czas poruszając się przez sen i lgnąc bliżej gitarzysty, chłonąc ciepło jego ciała. Brunet nie odważył się zmienić pozycji, by przypadkiem go nie obudzić, choć wiedział, że powinien się od niego odsunąć i nie przyzwyczajać zbytnio do tego przyjemnego uczucia, jednocześnie pragnąc przeciągać je w nieskończoność.

       Gdzieś nad ranem udało zapaść mu się w płytki sen, podczas którego co chwila się wybudzał, sprawdzając, czy Yasu wciąż leży przytulony do niego. Wiedział, że odbije się to pewnie na jego kondycji psychicznej i fizycznej, a przecież zależało mu na tym, by wypaść dobrze podczas finałowego koncertu. Pocieszał się myślą, że chociaż wokalista będzie wypoczęty i pełen energii podczas występu, który zostanie przecież wydany na DVD.

           Kiedy wybiła szósta, Hiro postanowił wstać, nie mogąc znieść rosnącego napięcia i niepokoju, że oto za moment Yasu się obudzi i wróci do siebie, chcąc zapomnieć o ich wspólnej nocy. Delikatnie podniósł się z łóżka, kładąc blondyna na poduszce obok. Ten na szczęście się nie obudził, wręcz przeciwnie: ułożył się nieco wygodniej na nowym miejscu i uśmiechnął przez sen, nie otwierając oczu. O czym śnił? Czyżby wspominał ostatnie kilka godzin? Hiro zapomniał, co zamierzał właśnie zrobić. Zamiast tego, usiadł z powrotem na brzegu łóżka i wpatrywał się jak zauroczony w wokalistę.

        Kiedy stał już pod prysznicem, opierając się plecami o chłodną ścianę kabiny, starał się pozbierać swoje myśli do kupy. Po kąpieli obudzi Yasu, przeprosi go za to, co się stało i wrócą do tego, co było przedtem, bez prawienia wyrzutów, tak by obyło się bez spięć. Nie chciał tego, ale wydawało mu się to jedynym sensownym rozwiązaniem. Wiedział jedno: to on musi nakreślić jasno granice, w przeciwnym razie będzie mógł mieć pretensje jedynie do siebie.

        Spędził w łazience dużo czasu, jednak nie sądził, że wokalista obudzi się w tym czasie, dlatego był zdziwiony, zastając go siedzącego na łóżku, przykrytego do pasa kołdrą. Yasu przesunął dłonią po twarzy i ziewnął cicho, dopiero wówczas spoglądając na Hiro. Widocznie się speszył i zagryzł wargi, natychmiast uciekając wzrokiem w bok. Gitarzysta poczuł nieprzyjemne ukłucie w okolicach serca. Więc jednak żałuje.

      - Hiro, ja... Nie wiem, co we mnie wczoraj wstąpiło – wymamrotał blondyn, zwieszając głowę i ponownie przecierając oczy palcami, jakby nie mógł uwierzyć w to, gdzie się znajduje i że jest całkiem nagi. Widząc co, Hiro zawiązał mocniej ręcznik na swoich biodrach, nie chcąc by Yasu czuł się jeszcze bardziej skrępowany. Bądź twardy, pomyślał, wiedziałeś, że tak będzie.

           - W porządku, potrzebowałeś bliskości. Rozumiem to – mruknął gitarzysta, podchodząc do swojej torby leżącej na fotelu i wyciągnął z niej czyste ubrania, które zaczął na siebie wciągać. Czuł na sobie wzrok Yasu, który teraz sprawiał, że in poczuł się dziwnie.

         - Nie, to było nie w porządku z mojej strony. Przepraszam... Nie chciałem cię wykorzystywać – powiedział nieco głośniej wokalista. Hiro spojrzał w końcu na niego i wypuścił powoli powietrze z płuc, zastanawiając się przez kilka sekund, co mu teraz powiedzieć. Że dziękuje mu za tę chwilę słabości i zapamięta te przyjemne chwile do końca życia? To przecież głupie.

            - Yasu, posłuchaj... - westchnął, podchodząc bliżej i siadając na brzegu łóżka, w pewnym oddaleniu od blondyna. - Zrobiłem to jako twój przyjaciel, oboje tego chcieliśmy i stało się. Obiecałem, że zostanie to między nami i mam zamiar dotrzymać słowa. Hyde się nie dowie – dodał nieco ciszej, wiedząc, że właśnie tego Yasu bał się najbardziej. Wokalista zerknął na niego z wyrazem ulgi, który poniekąd ucieszył Hiro, choć wolałby inny obrót spraw.

            - Dziękuję – odparł w końcu, przysuwając się do gitarzysty i przytulił się do jego ramiona. Brunet nie zareagował na ten gest, nie bardzo wiedząc, jak ma się zachować. Miał wrażenie, że teraz się od siebie oddalili. Yasu pewnie nie będzie już do niego przychodził w nocy, by się mu zwierzać, bo będzie się bał, że znów ulegnie i dojdzie do czegoś więcej. Hiro zrobiłby wszystko, by do tego nie dopuścić, ale jaką gwarancję mógłby mieć wokalista?

            - Jeśli chcesz, możemy o tym zapomnieć, tak by to nic nie zmieniło w naszych relacjach. Bo nadal go kochasz, prawda? - zapytał Hiro, patrząc mu teraz prosto w oczy. Yasu odwzajemnił nieco trwożnie to spojrzenie i pokiwał powoli głową, na co gitarzysta znów poczuł niemiłe ukłucie zazdrości. - Więc będę udawał, że nic się nie stało. I wydaje mi się, że powinniśmy się niedługo pokazać na śniadaniu, więc myślę, że powinieneś wrócić do swojego pokoju – powiedział, siląc się na spokojny ton głosu. Wstał z łóżka i wyciągnął z torby nową paczkę papierosów, którą szybko otworzył, wydobywając z niej jedną fajkę.

            Blondyn pokiwał głową. Zaczął zbierać po podłodze swoje ubrania, które szybko włożył na siebie i po cichu opuścił pokój Hiro. Ten stał oparty o komodę i palił w spokoju, choć zdradzały go trzęsące się dłonie. Nie żałował niczego, ale też nie chciał o tym zapominać. Przez te kilka godzin miał namiastkę miłości ze strony Yasu, która była dla niego teraz bezcenna. Wciąż był jednak rozkojarzony po tych przeprosinach ze strony wokalisty i nie umiał skupić swoich myśli na niczym konkretnym.

            Ku jego uldze, nie przełożyło się to na jego grę podczas finałowego, który był niezwykle stresujący. Wszyscy musieli dać z siebie wszystko, pokazać z jak najlepszej strony i pod żadnym warunkiem nie pokazywać zmęczenia całą trasą, wszystko to na oczach tysięcy fanów oraz przed kamerami. Yasu oczywiście czuł się jak w swoim żywiole, wszystkie pary oczu były zwrócone na niego, bo w końcu to on był gwiazdą tamtego wieczoru. Błyszczał wśród reszty muzyków i tryskał pozytywną energią, zarażając nią wszystkich dookoła.

            Tak było i po występie: wokalista nieustannie się uśmiechał i żartował z wszystkimi, szczęśliwy jak nigdy. To niepokoiło Hiro, który wykończony po koncercie siedział na sofie i opróżniał do pełna butelkę z zimną wodą. Czyżby rozmawiał z Hyde i wszystko sobie wyjaśnili? A może cieszył się, ponieważ sytuacja między nim, a gitarzystą była jasna? Te i inne wątpliwości zaprzątały mu głowę do czasu, aż Yasu nie usiadł obok niego i oparł się o jego ramię.

          - Porozmawiamy później u mnie? - zapytał szeptem, tak by nie słyszała ich reszta zespołu. Hiro spojrzał na niego zaskoczony, sądząc, że po tym, co się stało wokalista nie będzie chciał z nim rozmawiać. Kiedy blondyn uchwycił jego pełne zdumienia spojrzenie, dodał szybko: - Rano powiedziałem kilka słów za dużo, chcę to wyjaśnić -

            - Skoro tak... Przyjdę, kiedy już nieco ochłonę – wymamrotał gitarzysta, zgniatając w dłoni pustą już butelkę. Yasu posłał mu tajemniczy uśmiech, kiedy podnosił się z kanapy i zebrał swoje rzeczy, by zniknąć za drzwiami wychodzącymi na korytarz. Hiro postanowił nie wracać jeszcze do hotelu, gdzie wszystko przypomniałoby mu o poprzedniej nocy. Poczekał, aż wszyscy muzycy opuszczą garderobę i dopiero wówczas wypalił do końca papierosa, niespiesznie pakując swoje rzeczy.

            Z mocno bijącym sercem zapukał do drzwi pokoju, który zajmował Yasu. Zastanawiał się, co miał zrobić Yasu. Jeszcze bardziej go dobić, znów zwierzając się z problemów z Hyde? A może pochwalić mu się, że zdążyli się pogodzić, a skoro Hiro był jego przyjacielem, to chciałby się z nim podzielić szczęściem. Gitarzysta układał w głowie najgorsze scenariusze, kiedy w końcu usłyszał ciche proszę, po którym uchylił drzwi.

            Wokalista stał przy oknie i obdarzył go niepewnym uśmiechem, nie ruszając się z miejsca, tak więc chcąc nie chcąc Hiro podszedł bliżej. Nie odezwał się ani słowem, czekając na pierwszy ruch Yasu, który jego samego zdziwił; blondyn przytulił się do niego mocno, wcale nie zamierzając rozluźnić uścisku, kiedy brunet poklepał go w przyjacielskim geście po plecach. Przemógł się w końcu i pogładził jego ramiona, choć obiecał sobie, że na tym poprzestanie.

            - Przepraszam, Hiro – wymamrotał cicho blondyn. - Rano byłem nieco skołowany, miałem mętlik w głowie... Nie chciałem cię zranić -

            Tego się nie spodziewał. W dalszym ciągu obejmował go w milczeniu, czekając, aż wokalista coś doda. Teraz to on nie bardzo wiedział, co się dzieje i do czego zmierza Yasu, ale miał wrażenie, że to co zaraz powie wywróci jego życie do góry nogami. Wstrzymał oddech i spojrzał na niego, dopiero teraz dostrzegając, że jego oczy znów błyszczą. Róża była piękna.

            - Wiem, że powinienem o nim zapomnieć. Pomożesz mi? - wyszeptał, przesuwając palcami po jego torsie. Hiro spojrzał na niego tak, jakby widział go po raz pierwszy w życiu. Nie docierało do niego to, że Yasu złożył mu propozycję i zaszczepił w jego sercu nadzieję na spełnienie jego najskrytszego marzenia. Blondyn uśmiechał się niepewnie, spoglądając mu prosto w oczy, a gitarzysta wciąż milczał, nie mogąc wykrztusić z siebie ani słowa.

            Z tego transu wybudził go dopiero delikatny pocałunek Yasu. Wokalista wpijał się czule w jego wargi, prowokując go do odwzajemniania pieszczot. Jego serce skakało z radości, kiedy obejmował mocniej ukochanego i całował go coraz zachłanniej, tym razem mając pewność, że to nie sen. Odczuł ogromną ulgę, mogąc go bezkarnie trzymać w swoich ramionach, traktując go jak swój najcenniejszy skarb.

            Kiedy telefon Yasu zaczął dzwonić, ten odskoczył od Hiro jak oparzony, najwyraźniej zaskoczony tym, że ktoś chce im teraz przeszkodzić. Gitarzysta niechętnie go puścił, chcąc kontynuować ich pieszczoty, znów go całować i głaskać po plecach, aż do utraty tchu, jednak wokalista już wyciągał z kieszeni spodni telefon. Kiedy zerknął na wyświetlacz, jego twarz rozpromieniła się, brunet widział, jak ten ledwie powstrzymuje cisnący się na usta uśmiech. Pogładził kciukiem wyświetlacz w czułym geście, a Hiro poczuł, jak cała wcześniejsza euforia z niego ulatuje w błyskawicznym tempie. Zacisnął dłonie w pięści i czekał, aż Yasu na niego spojrzy.

            - To on, prawda? - zapytał cicho. Blondyn podniósł głowę. Jego wzrok był pełen strachu, wstydu, ale też żalu i zmieszania, który sprawił, że Hiro miał ochotę niemal natychmiast wyjść z pokoju, tak by nie pokazać ukochanemu, jak bardzo go to zabolało. - Obierz, Yasu. Wiem, jak bardzo czekałeś na ten telefon – dodał szeptem. Wykonując jego polecenie wokalista złamie mu serce, ale widocznie na to właśnie zasługuje. To była jego kara za brak konsekwencji, bo w końcu obiecał sobie, że już mu nie ulegnie, a tymczasem przed momentem wszystkiemu zaprzeczył.

            Yasu zagryzł wargę i spojrzał na niego niemal błagalnie, zaraz potem zwierzając głowę, by ukryć błyszczące oczy, tym razem pełne skruchy. Drżącą dłonią podniósł telefon i odebrał połączenie, przykładając go do ucha. Róża błyskawicznie zwinęła swe pąki, zamykając się dla motyla złapanego w tę pułapkę miłości.

           - Halo? - powiedział do słuchawki, stając bokiem do Hiro, tak by ten nie mógł dostrzec teraz wyrazu jego twarzy. - Ja za tobą też, Hyde... - wyszeptał i zamknął oczy. Gitarzysta wpatrywał się w wokalistę z niedowierzaniem, nie umiejąc pojąć tego, dlaczego dał się nabrać. Yasu nie widział poza wokalistą Laruku świata, więc dlaczego miałby dostrzec jego? - Jestem u siebie w pokoju, jeśli chcesz, to... -

        W tym momencie Hiro wyszedł po cichu z jego pokoju, bezszelestnie zamykając za sobą drzwi. Dopiero na korytarzu wziął kilka głębokich wdechów, starając się uspokoić, choć najchętniej wróciłby tam z powrotem, wyrwał mu telefon i zamienił kilka słów z mężczyzną, którego szczerze nienawidził, który skrzywdził jego różę, uzależniając ją od siebie tak bardzo, że ta wciąż była w stanie mu wszystko wybaczyć. Najgorsze w tym wszystkim było to, że właśnie u boku Hyde Yasu czuł się najszczęśliwszy, a Hiro nie miał prawa między nimi stawać.

          Ruszył powoli w stronę windy, wyciągając po drodze telefon z kieszeni bluzy. Wybrał numer Yukiego i czekał na połączenie, przestępując nerwowo z nogi na nogę.

         - Halo? Wybacz, że dobijam się o tak późnej porze. Może masz ochotę wyskoczyć gdzieś i się napić? - zapytał, siląc się na spokój. - W takim razie czekam w hotelowej restauracji – odparł, zamykając po chwili klapkę. Kiedy drzwi się rozsunęły, Hiro spojrzał raz jeszcze tęsknym wzrokiem w stronę pokoju Yasu, licząc na to, że wokalista wybiegnie za nim i przeprosi go za to nieporozumienie, jednak nic takiego się nie wydarzyło.

          Wszedł do windy, zostawiając na korytarzu swoje roztrzaskane na kawałki serce.