Aspiryna

Bardzo mi się pewnego wieczoru nudziło, dlatego napisałam tę miniaturkę. A skoro już coś wypociłam, to uznałam, że warto to tutaj umieścić :) Wybaczcie, że tak bez zapowiedzi wyskakuję z czymś zupełnie oderwanym od poprzedniego opowiadania, ale winić możecie mój tulaśny ostatnio nastrój. Miłego czytania!

*****

    Było już grubo po drugiej w nocy. Tego wieczoru wrócił wcześniej do ich wspólnego mieszkania, postanowił odpocząć po ciężkim tygodniu spędzonym w studiu, wyspać się porządnie przed jutrzejszym wywiadem dla jednego z popularnych miesięczników poświęconym muzyce rockowej. Przeszkadzała mu w tym jednak silna migrena, która wyrwała go z upragnionego snu. Ból był nie do zniesienia, Hyde wydawało się, że rozsadza jego czaszkę od środka, tak że czasem miał ciemno przed oczami. Im bardziej zaciskał powieki i wciskał twarz w poduszkę, starając się zignorować dolegliwość, tym bardziej dawała ona o sobie znać.
    W końcu usiadł na łóżku i zaczął masować palcami swoje skronie, mając ochotę zawyć z bólu. Wówczas spojrzał w bok, na śpiącego smacznie partnera. Yasu jak zwykle spał w jednej pozycji, przytulając się do miękkiej poduszki, okryty po szyję kołdrą, tak by do środka nie dostawało się zimno. Hyde zawsze to bawiło, jak ukochany zawijał się w materiał jak w kokon, kuląc nogi, niekiedy w skarpetkach, za wszelką cenę chcąc się ogrzać. Spał nago jedynie wówczas, kiedy mógł kurczowo obejmować wokalistę Laruku, wtedy zdawał się zapominać o panującym w pokoju chłodzie.
    Teraz jednak mężczyźnie nie było do śmiechu. Migrena przybierała na sile, dlatego blondyn po cichu wstał z łóżka, które jak na złość zaskrzypiało. Potem już na palcach wyszedł do nowocześnie urządzonej kuchni, gdzie gorączkowo zaczął szukać po szafkach leków. Znalazł w końcu opakowanie z aspiryną i połknął dwie tabletki, popijając je wodą. Przymknął powieki, niejako z ulgą, która jednak miała przyjść dopiero wtedy, gdy ustąpi ból. Ten wciąż był nie do zniesienia. Hyde drażniły teraz wszystkie dźwięki, jakie rozlegały się w mieszkaniu, jak i poza nim: zgiełk nie śpiącego nigdy miasta, jadące gdzieś pojazdy na sygnale, tykanie zegara za ścianą, woda krążąca w rurach.
    Pochylił się nad blatem, opierając się o niego dłońmi. Chłód panujący w mieszkaniu zupełnie mu nie przeszkadzał, mimo tego, że stał w samej bieliźnie, wręcz przeciwnie; zimno uśmierzało po trochu ból. Nie było jednak w stanie sprawić, by Hyde mógł się uspokoić. Kładł się do łóżka przygnieciony nawałem problemów i czekających go obowiązków, pragnął o nich zapomnieć i zrelaksować się przez kilka godzin snu u boku Yasu, a tymczasem znów był zmuszony rozmyślać nad tym, jak pogodzić ze sobą działalność dwóch zespołów, jak przygotować się do wywiadów i sesji zdjęciowych, jak tutaj nie zapomnieć o wpadnięciu na jeden z koncertów ukochanego, bo przecież obiecał mu, że będzie oglądał jego występ.
    Zawsze było to dla niego przyjemnością, obserwowanie Yasu na scenie. Wspierał go jak tylko mógł w tym solowym projekcie, przychodzenie na koncerty Acid Black Cherry było jednym ze sposobów na poprawę nastroju wokalisty. Uśmiechający się od ucha do ucha brunet był dla niego największą nagrodą za te wszystkie trudne chwile, przez które musieli razem przejść. Hyde wciąż dobrze pamiętał, jak bardzo załamany był Yasu, kiedy omal nie stracił głosu i musiał poddać się operacji, a później wyczerpującej rehabilitacji. Przekonanie go do kontynuowania kariery nie było łatwym zadaniem, ale czego się nie robi z miłości.
    Zadrżał nagle, czując zimny powiew na swoich plecach. Pewnie jak zwykle któryś z nich zostawił uchylone okno, przez które wdzierało się teraz to mroźnie powietrze. Mimo to Hyde nie podniósł głowy. Zamknął oczy, starając się odgonić swoje myśli od męczącego go bólu głowy. Wiedział, że minie jeszcze trochę czasu, zanim tabletki zaczną działać, ale to nie powstrzymało go przed niecierpliwym oczekiwaniem na tę chwilę. Niech to się już skończy, pomyślał. Chciał wrócić do łóżka, przytulić się do Yasu, powdychać przez moment jego słodki zapach i zapaść w dalszy sen.
    W tym momencie czyjeś ciepłe dłonie dotknęły jego ramion. Hyde znów zadrżał, kiedy zsunęły się w dół i objęły go mocno w pasie, okrywając jego plecy równie ciepłym torsem. Mężczyzna wciąż nie otworzył oczu, kiedy Yasu wtulał się tak w niego w milczeniu, głaszcząc delikatnie jego brzuch i bawiąc się kolczykiem w pępku. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ból wyraźnie zelżał, a jego umysł momentalnie się oczyścił, tak że nie był w stanie skupić się na dręczących go wcześniej problemach. Zamiast tego odczuwał bijącego od ukochanego ciepło, które go uspokajało.
    - Chcesz się przeziębić? - zapytał cicho brunet, łaskocząc swoim oddechem jego szyję. Hyde wyprostował się powoli i odwrócił do niego. Oparł się ponownie o kuchenny blat i spojrzał na swoją zaspaną piękność. Myślał, że zachowywał się na tyle cicho, by nie wybudzić Yasu, zapominając o tym, że było on niezwykle wyczulony na jego nieobecność. Wokalista patrzył na niego z uśmiechem czającym się na ustach, jego oczy jak zawsze błyszczały wesoło. Najwyraźniej nie przejmował się zupełnie tym, że był całkiem rozczochrany i miał na sobie luźne spodnie, bokserkę oraz skarpetki z Doraemonem.
    - Ty też zaraz zmarzniesz – odparł Hyde. Tym razem to on objął go w pasie, pozwalając młodszemu przytulić się do niego. Tak było idealnie. Mimo tego, że wciąż nieco go ćmiło, właściwie zapomniał o bólu, zbyt zajęty głaskaniem Yasu po plecach. Przez dłuższą chwilę żaden z nich się nie odezwał, ale nie było to konieczne. Cisza umożliwiała mu skupienie się na tym, co ważne, na tych niemych emocjach i uczuciu, które wisiało w powietrzu.
    - Boli? - mruknął w końcu Yasu, minimalnie odsuwając się od mężczyzny i znów spoglądając mu prosto w oczy.
    - Już mi przechodzi, tabletki zaczynają działać – wyszeptał Hyde. Uśmiechnął się, kiedy brunet odgarnął kilka kosmyków włosów z jego czoła i musnął je wargami, co z pewnością całkowicie uśmierzyło dolegliwości.
    - Wracamy do łóżka? - zapytał cicho, zajęty teraz zabawą jego włosami, które nawlekał na palce. Był teraz taki niewinny i kochany, Hyde w żadnym razie nie miał ochoty wracać do sypialni. Chciał się napatrzeć na Yasu, za którym w ciągu tygodnia tęsknił. Nie wystarczyły mu te strzępki rozmów, szybkie telefony i przelotne pocałunki rano, kiedy obaj w popłochu wychodzili z mieszkania, każdy zajęty swoimi sprawami. Teraz czas się jakby zatrzymał, wokół panował błogi spokój. Nikt ich nie pospieszał, nikt im nie przeszkadzał; nareszcie mieli trochę intymności, którą Hyde cenił nade wszystko.
    - Wiesz, zawsze możemy to zrobić tutaj, na stole, nie musimy się kochać na materacu... - wymruczał z rozbawieniem i zaczepnie ucałował gorąco jego szyję, momentalnie przyciągając Yasu bliżej. Ten zachichotał cicho i wyślizgnął się z jego objęć, kręcąc głową.
    - Widzę, że już ci lepiej, więc idziemy spać. Rano będziesz ledwo żywy – odparł stanowczo brunet, kierując się powoli w stronę sypialni. Zerkał na niego co chwila przez ramię, chcąc się upewnić, że Hyde za nim idzie. Kiedy w końcu zniknął za drzwiami, mężczyzna podążył za nim. Wdrapał się na łóżko, gdzie leżał już ułożony wygodnie na boku Yasu. Poszedł za jego przykładem, wchodząc pod kołdrę ukochanego i wsunął swoją nogę między jego uda, chcąc być jeszcze bliżej.
    - Zróbmy sobie jeden dzień wolnego – wymamrotał Hyde, patrząc mu prosto w oczy. Yasu westchnął cicho i wtulił się mocniej w poduszkę, nie spuszczając wzroku z mężczyzny.
    - Chciałbym, skarbie – wyszeptał. Obaj wiedzieli, że to niemożliwie, praca zajmowała ważne miejsce w ich życiu, chociaż od jakiegoś czasu kusiło go, by zrobić sobie dłuższą przerwę. Za dobrze jednak znał Yasu, ukochany nie pozwoliłby mu na to, przekonując go, że skoro tak długo radzili sobie z brakiem czasu, to kolejny rok czy dwa nie zrobi im żadnej różnicy. - Śpijmy już – dodał również szeptem, wlepiając w niego teraz naprawdę zmęczone spojrzenie. Hyde pogłaskał go po policzku.
    Wydawało mu się, że Yasu zasnął od razu w momencie, gdy zamknął oczy. Mężczyzna patrzył na niego długo. Brunet był jego lekiem na całe zło. Był mu wdzięczny za tę chwilę bliskości, która mile go zrelaksowała i pozwoliła teraz spokojnie odpłynąć, wolnemu od wszelkich trosk i co najważniejsze, dręczącej go wcześniej migreny. Tak spokojny był niemal pewien, że jutro będzie pełen pozytywnej energii i uda mu się to wynagrodzić Yasu kolejnego wieczora. Planując te przyjemne chwile, z uśmiechem na ustach zapadł w głęboki sen.